Kominn úr prófi í Stærðfræðigreiningu IIC. Gekk ekki alveg jafn
vel og efnafræðin... en við sjáum nú bara hvað setur. Eða eins og
enskurinn segir: "We'll cross that river when we get to it". Í
millitíðinni hef ég ákveðið að byrja á framhaldssögu sem birt
verður hér á blogginu og hér að neðan má finna fyrsta hluta.
Ljós lands vors og lýða
-fyrsti kafli
Fyrir margt löngu stóð bær við Hrútafjörð sem kallaður var
Kaldrani. Þar var, eins og nafnið gefur til kynna, ansi kuldalegt á
stundum. En þó að veðrið nuddaði öll hús þar utan, var jafnan bjart
og hlýtt í bænum. Á Kaldrana bjuggu ákaflega gestrisin hjón. Þau
voru alltaf boðin og búin að hjálpa fólki og fús til að skjóta
skjólshúsi yfir þá sem erfitt áttu uppdráttar. Förumenn áttu víst
skjól á „Rananum”.
Húsbóndinn á heimilinu hét Norberg, en var jafnan kallaður Gári,
eftir páfagauknum sem hann gekk með í rassvasanum. Ektafrú Gára var
Gudda, stór og feit bryðja með andlit sem leit út eins og það hefði
verið lamið ítrekað með skóhorni. Opinberlega áttu þau hjónin einn
son, en það var altalað um alla sýsluna að króginn væri alls ekki
undan Gára, heldur ríkum bónda þar í sveitinni. Meinfýsnari raddir
sögðu að barnið hlyti að vera eingetið, þar eð fyrir spiks sakir
yrði erfitt fyrir nokkurn mann að komast nógu nærri Guddu til að
fylja hana. Ekki það að maður fái séð að það sé hægt að fylja hana
yfir höfuð. Hanar hafa hvorki leg né eggfrumur og því má segja að
þetta sé allt saman ein allsherjar vitleysa. En nóg um það.
Gári var hár maður (þ.e.a.s. hann var hávaxinn, ekki búinn til
úr hári) og herðabreiður. Hann var sterkbyggður í meira lagi, enda
hafði hann unnið erfiðisvinnu allt frá því hann var smápatti á
Giljum í Vesturdal. Flesta daga var karlinn heldur alvörugefinn, en
þó var hann manna vísastur til að fá fólk til að skella uppúr með
gæskufullri kímni og einstakri orðheppni. Skáld var hann gott, og
skrifaði oft og tíðum við ljós frá litlum, faggalegum vaxlampa,
þegar aðrir voru gengnir til náða. Margt fleira var Gára til lista
lagt – hann var á sinni tíð eini maðurinn í Hrútafirði sunnan
Reykja sem kunni góð skil á þreföldum tegrum í sívalningshnitum og
enginn maður annar ku hafa krossmargfaldað hlutafleiður vigra með
tveim breytum af slíkri kostgæfni sem hann.
Þegar þessi saga hefst er Gári orðinn gamall maður og hefur
verið rúmfastur um nokkurt skeið, eftir að hafa misst alla útlimi í
hræðilegu snjóþotuslysi. Við drepum niður þar sem Gudda flæðir
(hugtakið situr á ekki við um neitt, eins víðfemt og hana (Guddu
þ.e.a.s., ekki karlkyns hænu)) um rúmstokkinn hjá manni sínum og
þrífur blóðuga stubbana sem áður voru hendur og fætur.
-Þú hefðir betur hlustað þegar ég sagði þér að fara ekki
allsber á snjóþotuna Gári minn!
-Til hvers að lifa hartnær heila öld, ef maður ætlar aldrei
að uppfylla þann eina draum sem haldið hefur í manni
líftórunni?
-Já, en fram af klettunum Gári minn?
-Allt sem er þess virði að gera það á annað borð, er þess
virði að gera það vel.
-Já Gári minn. Það veit ég. Mér hefði bara þótt betra að
þurfa ekki að gera þetta...
Við svo búið dró Gudda gilda krukku með kalíumsýaníði uppúr
föðurlandinu og mokaði uppí sig heilli lúku og kyngdi með það sama.
Ekki leið á löngu áður en eitrið tók að virka og í dauðateyjunum
ældi Gudda upp einum 15 lítrum af galli, magasýrum og blóði yfir
Gára sem drukknaði samstundis í ælunni. Eru þau þá bæði úr
sögunni.
Framhald síðar...
Dixi